امام صادق(ع) برای حفص بن غیاث حکایت فرمودند که :

روزی ابلیس بر حضرت یحیی ظاهر شد در حالی که ریسمان های فراوانی به گردن آویخته بود .

حضرت یحیی پرسید :این ریسمان ها چیست ؟

ابلیس گفت :اینها شهوات و خواستهای نفسانی  بنی آدم است که با آنها گرفتارشان می کنم .

حضرت یحیی پرسید :آیا چیزی از ریسمان ها هم برای من است ؟

ابلیس گفت :بعضی اوقات پرخوری کرده ای و تو را از نماز و یاد خدا غافل کرده ام .

حضرت یحیی فرمود :به خدا قسم از این به بعد هیچ گاه شکمم را از غذا سیر نخواهم کرد .

ابلیس گفت :بخدا قسم من هم از این به بعد هیچ مسلمان و موحدی را نصیحت نمی کنم .

امام صادق در پایان این ماجرا فرمودند :

ای حفص !به خدا قسم بر جعفر !و ال جعفر لازم است هیچگاه شکمشان را از غذا پر نکنند .

به خدا قسم بر جعفر و ال جعفر لازم است هیچ گاه برای دنیا کار نکنند .

یکی از ویژگی های استاد علامه طباطبایی دائم الذکر بودن ایشان بود .حتی نقل شده است که :

در اواخر عمر که دچار کسالت شدید و عصبی بودند حتی نزدیکان را نمی شناخت و از خورد و خوراک غافل بود . یعنی اگر لیوان اب به دستش می دادند تا نمی گفتند بخور نمی خورد . ولی در همان حال اهسته ذکر می گفت . و به یاد خدا بود و گویی در عالم دیگری بود .

در لحظات اخر عمر یکی از شاگردان خصوصی ان حضرت از علامه پرسیدند چه کنم در نماز حضور قلب داشته باشم ؟برای شنیدن بیانات استاد گوشم را نزدیک دهانش بردم چند بار فرمودند :توجه ،مراقبه ،توجه ،مراقبه ،بیاد خدا باش و خدا را فراموش نکن ...

آخرین لبخند فاطمه

اسماءبنت عمیس می گوید :روزی فاطمه (س)به من فرمود :

"من از کار مردم مدینه که زنان خود را بعد از وفات به صورت ناخوشایندی برای دفن می برند وتنها پارچه ای براو می افکنند که حجم بدنش از پشت نمایان است ناراحت هستم ."

اسماء گفت :من در سرزمین حبشه چیزی دیده ام که با آن جنازه ی مردگان را حمل می کنند شاخه هایی از درخت نخل را بر می دارند به صورت تابوت مخصوصی در می آورند پارچه ای بر چوب های آن می افکنند ،سپس بدن مرده را درون آن می گذارند به گونه ای که پیدا نمی شود . هنگامی که فاطمه این مطلب را شنید تبسمی نمود و این تنها تبسم فاطمه (س)بعد از وفات رسول الله بود .

هر سال از او یاد می کنیم !!!

کبودی صورتش ، با زوی شکسته اش ، پهلوی خونینش ، طفل شهیدش ، اشک دیدگانش ، یتیمی کودکانش ...

اما... تمام اینها برای چه بود ؟

برای اینکه دختر پیامبر نمی توانست ببیند که حجت خدا تنها مانده و خانه نشین شده است . بنابراین خطبه ها خواند ...ناله ها زد...خانه به خانه در کوبید ، تا بلکه آنان بسوی امام زمانشان برگردند و فریاد براورد که :

"مثل امام همچون کعبه است که مردم باید به سراغ او بروند نه او به دنبال مردم ."

و امروز فاطمه حجت خدا را چگونه می نگرد ؟

می بیند که" طرد شده ،رانده شده ،یکه و تنهاست ."

می بیند که" دستش را بسته ایم و خانه نشینش کرده ایم ."

می بیند که "سبب غیبت امام زمان خود ما هستیم ."

می بیند که می گوید:"اگر شیعیان ما به عهد خویش با ما وفا می کردند ظهور به تاخیر نمی افتاد ."

می بیند که می گوید :"اگر شیعیان به اندازه آب خوردنی ما را می خواستند دعا می کردند و فرج می رسید ."

امروز مهمترین خواسته فاطمه(س) از ما چیست ؟

بیندیشیم ...

کربلا را تو مپندار که شهری است در میان شهرها و نامی است در میان نام ها . نه کربلا حرم حق است و هیچ کس را جز یاران حسین راهی بسوی حقیقت نیست.شهید سید مرتضی آوینی